De liefde ( oftewel gekte)

Deze singel moeder, al een tijdje tegenwoordig had zich laatst weer weten te laten gaan op kwetsbaar gebied, het liefdesgebied dus. Niets is zo kwetsbaar als dat gebied, en niets kan je zo tot een compleet ander mens maken op zeer tijdelijke wijze, het ontoerekeningsvatbare en dan ook nog eens in combinatie met een flinke Pms bui ( pre mentrual syndrom, een emotionele achtbaan die je niet in de hand hebt)..Het is een samenstelling die veroorzaakt dat ik een wandelende catastrofe word in tijden als dit...Tijd voor appeltaart maar even met slagroom

Door dat cocktailtje van allerlei gevoelens, die ik toch een tijd lang aardig in de hand heb weten te houden aangezien ik niks maar dan ook niks meer van mannen wilde weten, en dat na deze ervaring weer zal hebben, vraag ik mezelf af in hoeverre je eigenlijk doormiddel van allerlei ervaringen bij voorbaat als onbewust een beginnend iets saboteert?? En waarom saboteer ik eigenlijk alleen maar mijn eigen dingen, en niet zoals veel vrouwen dat doen bij anderen om hun zin te krijgen. Ook zoiets, veel vrouwen spelen toneel, alsof ze de rust zelf zijn en  doen net alsof ze mega heilig zijn ten opzichte van een man maar intussen, intussen zit diezelfde vrouw wel duizend keer op haar telefoon te kijken of hij al gebeld heeft, slaapt niet goed, eet niet goed, en heeft al allerlei toekomstplannen bedacht, dus hoezo de rust zelve.. Ik daarentegen ben graag eerlijk, direct en neem geen blad voor de mond. Als ik het ergens niet mee eens ben dan zeg ik het ook. Ik ben gewoon geen ja en amen zegger. Misschien dat ik dat maar eens moet gaan doen?! want die vrouwen die altijd zo goed toneel spelen zijn vaak de vrouwen die altijd hun doel bereiken.., ik daarentegen ben nu doelloos, een soort van hanggroepbommetje

Ik presteer het dan ook om in een paar weken tijd iemand al twee keer te zeggen geen zin te hebben in hetgeen waar ik eigenlijk toch naar verlang, en dat is gewoon een man die mij stabiliteit geeft, geborgenheid geeft en het gevoel geeft dat hij er voor mij is, ongeacht hoe en in welke ontoerekeningsvatbare staat ik ook ben zoals nu. Ik presteer het om in korte tijd van een positief ingestelde vrouw naar een doemdenker te veranderen hierdoor, zelf een puberale vrouw ben ik bij aanwezigheid van diegene laatst en kan niet eens goed verwoorden wat ik bedoel te zeggen of wat ik echt denk...De neiging om spontaan te gaan duimen en vlechtjes te maken in dat korte haar van mij ontpopt dan ook spontaan, en nee, dat staat niet

Maar afijn, alles verwijderd nu weer van nummers etc, de eerder de beter, want op 1 of andere manier blijft die telefoon trekken aan mij alsof er een gigantische magneet aanzit, ik zet hem denk ik ok maar te koop, net als mijn pc, want ook dat ding is een killer zodra mijn denktank opent in die kleine minuscule hersenpannetje van mij

Ik ga in ieder geval weer even mezelf focussen op de leuke dingen van het leven waar ik veel plezier in heb, schrijven, acteren, poseren soms, moeder zijn..vooral dat laatste geeft mij kracht..